Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Net weduwe.... | Home | Hoe nu verder…. »

Wij missen hem zo ontzettend

Maandag 16 Mei 2016 at 10:12 pm. Gebruikte Tags:
Beste lotgenoten,
 
Ik ben een vrouw van 43 jaar. Bijna zo’n 3 weken geleden heb ik mijn man verloren. Plotseling is hij overleden aan een hartstilstand.
Hij was pas 46 jaar
Hij laat mij en 2 kinderen achter van 10 en 13 jaar. Hij is op 26 april 2016 overleden. We zouden de volgende dag (Koningsdag) nog leuke dingen gaan doen met de kinderen, maar nu staat onze wereld ineens volledig op zijn kop. Het voelt zo onwerkelijk!
 
De enige schrale troost voor mij is, dat hij geen pijn heeft geleden, dat hij vredig in zijn slaap is heengegaan… maar intussen zitten wij wel met de pijn, het verdriet en het enorme gemis! Wat missen wij hem ontzettend! Dat gevoel is niet te beschrijven. Nog altijd heb ik het gevoel dat hij op elk moment thuis kan komen, dat hij onderweg is of dat mij even opbelt om te vragen wat we vanavond gaan eten… dat soort dingen. Wat ik voorheen zo vanzelfsprekend vond, dat mis ik nu enorm! Al zijn spullen die hier nog liggen, doen we elke dag weer aan hem herinneren. En omdat hij zo plotseling is overleden, heb ik niet echt afscheid van hem kunnen nemen en dat doet echt enorm pijn!
 
We worden wel gesteund door familie/vrienden, maar ik heb niet het gevoel dat ze me echt begrijpen. Zij gaan weer terug naar hun leven, hun eigen gezinnetje, terwijl wij met een groot gapende wond achterblijven. Zo voelt het wel! Alleen mensen (lotgenoten) die ook een dierbare hebben verloren, zullen echt begrijpen wat ik nu voel en wat ik nu doormaak. 
 
We hebben nog een lange weg te gaan, maar hoe houd ik dit vol? Iedereen zegt dat ik sterk moet zijn voor mijn kinderen. Dat weet ik zelf ook wel, maar hoe krijg ik dat voor elkaar? Ik kan mijn gevoelens, mijn verdriet niet uitschakelen, wegstoppen of onderdrukken…
Voor het slapen gaan, neem ik nu steeds een glaasje whisky, terwijl ik voorheen nooit een druppeltje alcohol dronk. Het was de favoriete whisky van mijn man. Om de pijn enigszins te kunnen verzachten, me even het verdriet te doen vergeten…. want ik weet niet meer hoe ik verder moet….
m.li

twee reacties

Sophie - 19-05-’16 12:22
Jannet - 28-05-’16 21:32




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.