Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Mijn verhaal | Home | Rouwen doe je niet al… »

Teun

Woensdag 14 Maart 2012 at 3:19 pm. Gebruikte Tags:

Vorige week maandag heb ik mijn 16 ½ jarige kater Teun moeten laten inslapen. Hij was op.

Ik ben nog steeds heel verdrietig en zijn droevige lot beheerst nog steeds veel van mijn gevoel en gedachten, niettegenstaande mijn stellige overtuiging dat dit de juiste oplossing was, omdat ik hem een verdere lijdensweg heb bespaard.

Hij heeft bij Wim en mij een heel goed kattenleven gehad. Vooral de laatste 5 ½ jaar heb ik zijn aanwezigheid in mijn verder lege huis, na het overlijden van Wim als zeer troostend ervaren.

Raar, maar je denkt er wel tegen te kunnen; een misvatting naar nu blijkt. Na het enorme rouwproces dat je doormaakte na het overlijden van je partner en dat je inmiddels zo’n beetje achter je hebt gelaten, ga je naar nu blijkt gewoon een nieuw in. Je hebt de impact van het afscheid moeten nemen van je huisdier bij lange na niet goed ingeschat.

Dat een mens het ooit leert is een illusie en dat vind ik een op zich confronterende conclusie. Als je niet in de wieg bent gelegd voor onverschilligheid, ontkenning, bagatellisering of weglopen voor nare dingen krijg je het wel en steeds weer voor je kiezen! 
Het houden van iemand of van “iets” heeft een hoge prijs en opvallend genoeg betaal je die weliswaar verre van graag, maar toch zonder er van te voren een wezenlijk probleem van te maken. Het kan ook moeilijk anders. De optie van bewust niet kiezen voor een emotionele en afhankelijke verbintenis bestaat voor mij niet, omdat er dan geen sprake zou zijn van het leven leven.

Rationeel  maak ik een inschatting en een vergelijking. Waar ik bij Wim jaren over heb gedaan zal ik bij Teun maanden over doen.

Op wezenlijk niveau gaat iedere vergelijking mank, maar op gevoelsniveau niet helemaal. Het verdriet zal minder lang duren, is ook niet gekmakend, voor mijn gevoel eindeloos of onoverzichtelijk zoals het na het overlijden van Wim was, maar het is wel degelijk erg bepalend voor de manier waarop ik deze dagen doorkom.

Nu, na het doodgaan van Teun ga ik verder in de wetenschap dat het leven zonder je huisdier gelukkig gewoon doorgaat en zo hoort het natuurlijk ook!

Ik denk graag aan alle lieve reacties van vooral vrienden en collega’s die ik kreeg; troost die je in een vroeger leven bij je partner in zijn geheel in meer of mindere mate vond en die je nu krijgt van deze en gene in kleine stukjes.

Het leven geeft je een heleboel aan leuks, maar af en toe moet je ook inleveren en voor wat betreft het laatste was ik kennelijk weer even aan de beurt.

Het zij zo!

Geke

vijf reacties

corrie - 17-03-’12 10:11
elly - 10-03-’13 21:56
Esther - 17-08-’13 16:47
Gu=iny - 28-12-’13 21:52
Beheerder - 31-12-’13 10:18




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.