Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Graag wil ik mijn ver… | Home | Mijn man verloren… »

Mijn verhaal na 18 maanden

Donderdag 13 Augustus 2015 at 12:09 am. Gebruikte Tags:

Mijn man overleed anderhalf jaar geleden. Het verdriet ontwikkelt zich, mijn leven komt weer beetje bij beetje op gang. Een paar maanden kon ik nauwelijks iets, met een behandeling voor PTSS kwam ik er weer een beetje bovenop. Hij overleed plotseling, aan een hartstilstand. Was kort daarvoor onhandelbaar, onbegrijpelijk.

Ik had me daar niet op kunnen voorbereiden, we dachten dat het nu goed met hem ging, na diverse medische problemen. Maar nee... net als je denkt, nu kan ons leventje beginnen, is het afgelopen.

Hij werd 55 jaar, we waren nog geen vier jaar samen.Het is niet te doen, het verdriet komt nog steeds op onverwachte momenten en onverwachte manieren. Ik weet er lang niet altijd goed mee om te gaan. Lege dagen zijn rouwdagen. Soms lukt het om mezelf bezig te houden, het huis op orde te houden, iets voor elkaar te krijgen. Soms ook niet, en dat moet ik dan maar accepteren. Ik probeer wel om me open te stellen voor een nieuwe relatie, voor het vinden van een nieuwe partner, maar ik kan echt niet zeggen of dat gaat lukken. Het gemis en verlangen en ongeloof zijn nog even groot. Soms is het niet te trekken, en is het erger dan ooit te voren. En dan veer ik weer op. Huilen helpt, het tegenhouden helpt geenszins. Alles gaat over met tijd en tranen, zegt Kübler-Ross, de rouwspecialiste. Maar het gaat niet over, het is er even minder, en zomaar opeens is het er weer. Vraag niet teveel van jezelf, accepteer dat je minder grip op je leven hebt, en wees voorzichtig met jezelf. Niemand die het niet zelf heeft meegemaakt snapt wat je nodig hebt en iedere rouwende heeft behoefte aan andere dingen. Mensen denken soms dat je het toch alleen moet doen. Maar dat is niet zo. Je hebt zoveel mensen om je heen nodig als je die ene kwijt bent. En alleen ben je bij gelukkige stellen niet meer op je plaats. Je ongeluk zou eens besmettelijk kunnen zijn, hun geluk doet jou geen pijn, maar zij zijn wel bang voor het verdriet op je gezicht. Je houdt je groot maar sterft van binnen. En dan ontmoet je iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en dat raakt je. Die begrijpt je en spreekt woorden die je jezelf doen begrijpen. Iemand zei tegen me: ik was stuurloos. Doelloos. Ja, dat is zo, dat ben ik ook, al houd ik me wel staande op de een of andere manier. Laat ik me maar niet stoerder voordoen dan ik ben. Alles wat wel lukt is mooi meegenomen. Meer lukt niet. Dat begrip, dat heb je nodig. Vandaar... even, hier mijn verhaal. 

Sterkte allemaal. 

Martina

drie reacties

Gemma - 15-08-’15 21:54
Ineke - 22-10-’15 18:29
Petra - 25-11-’15 13:29




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.