Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Verdrietig en eenzaam… | Home | Verlies partner »

Alleen en verloren…..

Woensdag 25 Februari 2015 at 8:40 pm. Gebruikte Tags:

Beste lotgenoten, 

In slechts 6½ week tijd ben ik mijn lieve man, mijn allessie Bruno kwijt geraakt aan die vreselijke ziekte kanker. Nadat we de eerste 2 weken van september 2014 met de auto nog op vakantie naar Spanje waren geweest, belandde we na een bezoek aan de huisarts op 1 oktober op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Paar weken daarvoor had hij spontaan al een rib gebroken (!) en nu had hij onverklaarbare pijnen die hem zelfs uit zijn slaap hielden. De huisarts vertrouwde het niet en na telefonisch overleg met de dienstdoende internist konden we direct in het ziekenhuis terecht.

De 'malle molen' ging direct draaien en na vele onderzoeken kregen we half oktober te horen dat hij leed aan een zeer zeldzame en uiterst agressieve vorm van kanker t.w. Neuro Endocrine Carcinoom (NEC) type 3 die reeds was uitgezaaid naar darmen, lever en botten en uiteindelijk ook de hersenen zou gaan bereiken. Genezing bleek niet meer mogelijk. De levensverwachting zonder behandeling zou 3 tot 5 maanden zijn en met behandeling maximaal 18 maanden. Op dat moment krijg je een gigantische klap in je gezicht, het was alsof de grond letterlijk onder onze voeten werd weg geslagen. Je leven, ons leven samen, onze toekomst en de plannen die we nog hadden, alles in één klap weg. Natuurlijk besloten wij om de strijd aan te gaan, maar zijn lichaam kon uiteindelijk maar 1 chemokuur aan. Zijn gezondheid en conditie gingen zo razend snel achteruit dat de geplande tweede kuur niet door kon gaan. Op 19 november (de dag dat hij oorspronkelijk zijn tweede kuur zou krijgen) is hij na een zeer zware, moeilijke en oneerlijke strijd helaas overleden. Tijd om afscheid van elkaar te nemen hebben we niet gehad en dat doet mij heel veel pijn. We hadden nauwelijks de tijd om überhaupt maar te beseffen dat hij ongeneeslijk ziek was, laat staan dat wij konden bedenken dat hij nog maar zo kort te leven zou hebben. Iedereen, zelfs de artsen konden niet bevatten dat het zo verschrikkelijk snel zou gaan. Kort na de diagnose wilde mijn man met mij praten over de dood, maar ik kon dat niet, hield dat af. Ik was alleen maar bezig met het gegeven dat ik hem zou kwijt raken en kon daar absoluut niet mee omgaan, ik kon niet leven met die gedachte. Wilde en kon er niet over praten, want dan maak je het echt, dus schoof ik het voor mij uit met het idee dat we daar nog wel de tijd voor zouden hebben, dat kon later wel. Helaas .... die tijd hadden we dus niet. Tegen de tijd dat ik daar wel 'klaar' voor was, was hij zodanig verslechterd dat hij niet meer kon communiceren, hij was niet meer bereikbaar! Tot op de dag van vandaag voel ik mij daar zo schuldig over. Ik heb het gevoel dat ik hierin tekort geschoten ben, hem in de steek heb gelaten. Ik zat 24 uur per dag naast zijn bed, zowel in het ziekenhuis als thuis, verzorgde hem, hielp hem met en bij alles wat en waar ik maar kon. Verder kon ik alleen maar lijdzaam toezien hoe hij per dag achteruit ging en de regie over zijn leven in een zeer rap tempo aan het kwijt raken was. Die machteloosheid is zo slopend en zo oneerlijk. 

We waren 28 jaar samen en bijna van de ene op de ander dag is hij uit mijn leven gerukt. Voel me geamputeerd. We waren echt en twee eenheid, deden altijd alles samen en nu is hij er niet meer. Ik voel me zo ontzettend alleen en verloren zonder hem, ben intens verdrietig en huil nog iedere dag. Ik mis hem verschrikkelijk. 

De feestdagen in december waren voor mij verre van wat je noemt feestdagen, ook oud en nieuw was vreselijk. Deze maand was ik jarig en was het ook nog eens onze trouwdag. De eerste keer zonder mijn lief, wat heb ik vreselijk tegen deze dagen op gezien. Ze zijn me dan ook zeer zwaar gevallen. In maart is hij zelf jarig. Ik ga me denk die dag maar verstoppen.

Wij zijn nu 3 maanden verder en ik heb het gevoel dat ik opnieuw moet leren lopen, moet leren mijn nieuwe leven te leven en dat valt me erg zwaar. Het lijkt wel alsof het gemis met de dag groter wordt. Ik vind het niet leuk meer, het leven lijkt nu ook zo zinloos. Bij vrijwel alles wat ik doe, zie of voel denk ik aan mijn Bruno, mijn allessie. Ik heb erg veel moeite om 's morgens mijn bed uit te komen, om de dag te beginnen en 's avonds stel ik het naar bed gaan juist weer uit. Ik doe wel mijn dagelijkse boodschappen en ben sinds kort weer een paar uur per week aan het werk, dat geeft wel afleiding. Ook heb ik, na 30 jaar niet gesport te hebben, me nu ingeschreven bij een  sportschool, wellicht helpt dat mijn hoofd leeg te maken, er even niet aan hoeven te denken. Tegelijkertijd vind ik de gedachte dat ik mijn nieuwe leven weer heel voorzichtig een beetje aan het oppakken ben ook erg moeilijk. Ik voel me schuldig naar hem toe, want hoe kan ik 'gewoon verder gaan' nu hij er niet meer is. Emotioneel worstel ik hier heel erg mee. Het voelt alsof ik een spagaat zit. Het leven gaat weer verder zegt men, maar mijn leven staat eigenlijk nog heel erg stil. Kon ik de tijd maar een jaar vooruit draaien, dan was de ergste pijn en het verdriet van het hem missen misschien minder, dan zou het wellicht allemaal wat makkelijker te verdragen zijn.  Ik ervaar veel steun van onze kinderen, familie, buren, vrienden en collega's, maar ik kom toch telkens weer thuis in een leeg huis, kook en eet alleen, stap alleen in bed en wordt weer alleen wakker.  Er wordt natuurlijk wel gezegd als ik/wij iets voor je kunnen doen dan moet je het zeggen, ik/wij zijn er voor je, onze deur staat altijd voor je open. Maar ik moet het uiteindelijk toch alleen doen. Ik wil anderen niet lastig vallen met mijn verdriet en ellende. Daarnaast voelen zij niet wat ik voel, zij weten niet hoe het is en wat het met me doet. Ik kan ze dat natuurlijk ook niet kwalijk nemen, maar dat maakt het er soms niet makkelijker op.  

Ik heb veel verhalen van andere lotgenoten op deze site en andere sites gelezen en ze zijn voor mij stuk voor stuk zo herkenbaar. Je krijgt het gevoel dat je niet de enige bent, dat je niet alleen staat in dit intense verdriet. Dat heeft mij ook doen besluiten om mijn verhaal, alhoewel in een notedop, met jullie te willen delen. Het lezen van de verhalen alsook het schrijven ervan troost mij een beetje, hopelijk geeft het jullie ook een beetje troost.

Lieve groet,

Corina R.

drie reacties

Sophie - 11-03-’15 18:30
Corina R - 17-03-’15 22:23
Sophie - 25-03-’15 16:22




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.