Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Mijn man 6 weken gele… | Home | Alleen en verloren…..… »

Verdrietig en eenzaam….

Maandag 09 Februari 2015 at 6:11 pm. Gebruikte Tags:

Als ik het nalees lijkt het wel een lange klaagbrief maar zo is het niet bedoeld. Ik probeer het zo duidelijk mogelijk te schetsen. 

Op 6 september jl. sterft mijn man uiteindelijk toch nog heel plotseling aan longkanker op 67-jarige leeftijd. Het gaat ineens zo snel dat ik het allemaal niet besef.  Ik sta er machteloos bij en weet dat ik nu niets meer kan doen. We zijn 22 jaar samen geweest waarvan 20 jaar getrouwd. Voor ons allebei het 2e huwelijk.  Het loopt niet altijd vlotjes met zijn familie (en zijn 2 kinderen … dochter de 1e 18 jaar niet gezien)  … ligt nog niet zo zeer aan mij als persoon maar wel aan het feit dat er een scheiding is geweest en "scheiden doe je niet”. We hebben … ook tijdens zijn ziekte … een druk en fijn leven. Een paar goeie vrienden, veel gezellige kennissen. Mensen die met ons begaan zijn en ook tijdens het afscheid een aula vol met veel staande mensen.

In het begin gaat het goed met mij.  Druk met regelen en bezoek ontvangen. "Wat ben jij een sterke vrouw" hoor ik menig keer … en dan denk ik "je moet me straks niet zien als jullie weg zijn”. Eind november komt de klap. Het georganiseer is gedaan en het bezoek blijft weg. Om de paar weken zie ik mijn  5 klein- en 2 kinderen maar die wonen ver weg en op een gegeven moment gaan de benzinekosten ook een rol spelen. De ruimte is nu daar om hem te missen, om te snappen dat we nooit meer samen zullen zijn dat "ons" voorbij is en dat er niets voor in de plaats komt.  En dat doet zo'n pijn, het verdriet voert de boventoon. Zijn urn in de kamer geeft me houvast … een beetje het gevoel dat hij er nog is. Met zijn kinderen en 4 broers heb ik 2 dagen na het overlijden al een strijd … zij willen dat de ex-vrouw ook mogelijkheden krijgt om haar verdriet te tonen … dit tegen de uitdrukkelijke wens van mijn man in. Hij gruwde van haar. Uiteindelijk ligt zelfs een rode roos  van haar op de kist voor zijn foto maar daar kom ik pas later achter. Er zijn nog meer meningsverschillen met zijn broers (die er ook al waren toen mijn man nog leefde) en ik schrijf hen  dat we blijkbaar over veel dingen anders dachten en dat ik even geen behoefte aan hen heb.  Deze kritiek is teveel voor ze. In dezelfde tijd gaan zijn kinderen met het testament in de hand naar een vreemde notaris om hen uit te laten leggen wat er in het testament staat omdat zij overal van buitengesloten worden en alles mij toekomt. Dat klopt. Mijn man en ik hebben allebei hetzelfde testament laten opstellen. Alle 4 de kinderen worden op dezelfde wijze toebedeeld maar zullen pas iets erven nadat de laatste van ons 2 ook overleden is.

Het huis moet in de verkoop in een klein dorpje op het echte platteland in zuidwest Drenthe. Het is te groot en de tuin is veel te veel. Iedereen is aardig maar  leeft verder erg op zichzelf. Direct na het overlijden is de noaberhulp  erg actief maar 's winters is iedereen hier binnen. Ik zie op een enkel oud maatje van mijn man na niemand meer. Gelukkig een paar goeie vrienden … alleen die wonen ook niet in de buurt. Echtparen uit het dorp zie ik niet meer. Echt op de koffie - op een enkel kennisje na - komt ook niemand. Koffie- en/of avondbezoek zijn flitsbezoeken geworden  … ben onderweg naar de winkel, nee … ik moet zo koken. Waar zijn al die mensen gebleven? Soms zie ik ze  vlug een andere gang in de supermarkt inschieten of moet bij het voorbijlopen hier de capuchon ineens op terwijl ze hem vasthouden met hun hand die hen het zicht op mijn huis ontneemt.

Ik weet dat het vanuit mij moet komen, dat ik onder de mensen moet. Onderneem af en toe ook wel iets met een vrouwenvereniging maar dat vult de lege weken niet. Een uitje is inmiddels boodschappen doen. Wil graag het bos in … wandelen. Alleen is dit eng. Heb diverse mensen gevraagd, "ik kom er op terug”, krijg ik als antwoord om vervolgens niets meer te horen. "Je bent altijd welkom op de koffie" maar als ik dan bel, gaan ze of net weg of hun man heeft een vrije dag. Ik ben gestopt met vragen en onverwachts ergens aanlopen. Kom ik ergens onverwachts binnen dan staakt het gesprek en pas nadat ik ergens om gelachen heb of iets ter ontspanning zeg is het ijs gebroken en wordt het weer gezellig. Het maakt mijn leven eenzaam en leeg. Af en toe loop ik te gillen in huis. Ik ben 66 maar voel me een vrouw van 86. Ik wil verhuizen naar de (klein)kinderen in het midden van het land. Daar kan ik nog wat betekenen, een helpende hand toesteken maar voorlopig moet ik het hier doen. Het huis kan nog wel 3 jaar te koop staan. Er is hier nergens iets voor ouderen … op handwerken en biljarten na.

Hoe doen anderen dit want ik zal zeker niet de enige zijn die hier zo tegenaan loopt.

Ellen A.

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.