Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

| Home | Teun »

Mijn verhaal

Dinsdag 13 Maart 2012 at 9:24 pm. Gebruikte Tags:

Wel raar, een verhaal schrijven aan onbekenden, en dan wel mijn verhaal.  Wat moet je van mij weten?

Ik ben Miriam Peeters, woon in Spijkenisse en heb vorig jaar in januari mijn man verloren, na een korte ziekte, die voor ons maar 10 dagen zichtbaar was.

Wolfgang was 62 jaar en zelf ben ik ook zo oud. Het was een heftige periode, alles ging zo snel en dan sta je er ineens alleen voor. Wij zijn bijna 30 jaar samen geweest, zijn samen door dik en dun gegaan en waren gelukkig samen. Wolfgang klinkt niet alleen Duits, ik heb hem 30 jaar geleden in Hannover, waar ik toen werkte, leren kennen en wij hebben samen 20 jaar in Duitsland gewoond. Onze twee kinderen, die wij tot ons grote geluk op latere leeftijd nog kregen, zijn daar geboren en getogen. Tien jaar geleden verhuisden we met ons viertjes naar Nederland en Wolfgang leerde met enthousiasme de taal, die hij dacht nooit nodig te hebben. Hij nam zelfs de Nederlandse nationaliteit aan. We verheugden ons stiekem al op een nieuwe periode met meer vrije tijd en vooral, na de roerige jaren met puberende kinderen, op een tijd voor ons twee. Het mocht niet zo zijn. Ik ben dankbaar voor de gelukkige jaren die ik samen met mijn Wolf heb mogen doorbrengen en voor de kinderen, die ons leven verrijkt hebben. Ze wonen nog thuis, zijn 21 en 18,  en zijn mijn levenselixir.

Wat nog? Ik ben docente (Duits), werk fulltime aan een middelbare school in Spijkenisse en Rozenburg (mavo/havo/vwo) en in mijn spaarzame vrije tijd doe ik aan fitness, fiets en wandel ik graag,  ga af en toe naar een concert, hou van koken, lezen en reizen. Eigenlijk is mijn werk mijn grootste hobby, ik kan er veel creativiteit in kwijt en hou van de kids, ook al zijn ze soms moeilijk.  Ik ben dan ook nog lang niet aan pensioen toe en blijf nog wel even doorgaan met werken. Mijn kinderen en mijn werk geven mij kracht om het leven alleen aan te kunnen. Maar er zijn evengoed momenten, waarin ik me alleen voel en het verdriet zijn tol eist. Op zulke momenten zou ik contact hebben met lotgenoten, die mijn gevoelens herkennen. Mensen die niet denken, dat na een jaar alles wel langzaam gesleten is. Soms klopt dat ook wel, maar vaak ook niet. Als de aandacht ,die je in het begin nog ervaart en die ook zo goed doet, langzaam minder wordt, voelt het vaak rauw aan. De toekomst lijkt zo leeg, en al die dingen, die met z’n tweeën zo fijn waren, die doe je alleen niet zo gauw, of je beleeft er niet zoveel plezier aan. Daarom mijn verhaal op deze site, ik sta open voor mensen die hun gevoelens met mij willen delen en ook graag af en toe iets willen ondernemen.

Miriam

vier reacties

Gerdi - 21-03-’12 00:05
Julia - 26-03-’12 22:54
Gerdi - 09-04-’12 02:30
Else Marijke - 07-07-’12 16:57




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.