Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Zonder jou ben ik maa… | Home | Vraag ...... »

Liefde van mijn leven plotseling verloren

Donderdag 06 Maart 2014 at 11:14 am. Gebruikte Tags:

Tjaa, waar moet ik beginnen. Gewoon maar bij het begin. Op 3 maart 2003 "carnavalsmaandag net als dit jaar" kom ik om rond 17.15 de liefde van mijn leven Jacques tegen.

Hij was al ruim 10 jaar gescheiden en in zijn priveleven niet erg gelukkig. Omdat hij niet goed voor zichzelf kon zorgen, kortom echt een vrouw nodig heeft, was hij al 10 jaar van de ene naar de andere relatie gehold. Ik was net gescheiden en ging in mijn eentje doodsbang  op stap in Eindhoven. Daar kom ik in een café naast Jacques te staan. Al snel kregen we contact en het klikte onmiddelijk. Bijna elf gelukkige jaren heb ik mogen hebben. 3 keer ruzie in al die tijd; hij sloot mijn 2 kinderen in zijn hart. Een ongelofelijke fijne warme man. En dan plots 30 december; hij voelt zich niet lekker en gaat op de fiets naar de EHBO. Ik was niet thuis. Na wat onderzoeken besluiten ze hem een nacht te houden en op de hartbewaking te leggen. Rond 17.15 krijg ik contact en ga naar het ziekenhuis. Hij voelt zich goed en na een tijdje ga ik naar huis. s'Avonds om 9 uur belt hij nog even. Er lijkt niets aan de hand. En dan s'morgens rond 7 uur de telefoon; het ziekenhuis, ik moet meteen komen omdat zijn aorta is gescheurd en hij met spoed geopereerd gaat worden. Gauw kleren aan en naar het ziekenhuis. In eerste instantie weet ik nog een eens niet wat dat is; wat dat betekend. Ik tref hem aan in bed al klaar gemaakt voor de operatie, bijna bewegingsloos maar heel helder van geest; ik vraag of hij bang is en zegt dat niet te zijn. Ik mompel nog het komt goed geef hem een laatste kus en daar verdwijnt hij dan. Ik heb hem niet meer in leven gezien. Hij is op de operatietafel gestorven; op 30 december 2013. Nu ben ik 9 weken en 2 dagen verder en ik kan wel zeggen; mijn leven is een groot zwart gat. Ik moet door, maar vraag me af hoe. Het verdriet, de eenzaamheid; dat alles in onmenselijk.

Toen ik 12 jaar was ben ik plotseling mijn vader verloren; toen ik 15 jaar was ben ik plotseling mijn moeder verloren. Maar dit tart iedere beschrijving. De rouw en het verdriet om het verlies van mijn ouders was voor mij een peuleschilletje in vergelijking met dit. Ik ben op zoek naar lotgenotencontact, maar in Eindhoven zijn heel veel lotgenotengroepen, maar niet voor het verlies van je partner. Ze zeggen dat het na verloop van tijd beter wordt en dat zal dan wel, maar ik heb het idee dat het alleen maar slechter gaat.

Dit was mijn verhaal.

Angelique

drie reacties

Ankie - 14-03-’14 17:23
Jacqueline - 10-05-’14 20:12
Tineke - 09-02-’15 21:34




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.