Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

« Twee mannen kwijt waa… | Home | Verdriet..... »

Mijn maatje overleden.....

Zaterdag 09 Februari 2013 at 8:04 pm. Gebruikte Tags:

Hallo allemaal,

Op 4 december 2012 is mijn man Theo, mijn maatje overleden, mijn rots in de branding met wie ik 38 jaar samen was. In december 2011 werd bij hem blaaskanker geconstateerd, hij zou een nieuwe blaas krijgen maar na nader onderzoek bleek hij ook longkanker te hebben.

Na bestraling en chemo kreeg hij in september te horen, dat “het” weg was maar onder controle moest blijven. In de blaas was het ook rustig, dus geen reden tot actie en hij zou pas eind februari 2013 weer op controle moeten. Echter, in november jl. kreeg hij pijn in zijn zij en rug en de conditie ging achteruit, op 14 november foto’s gemaakt, niets te zien, programma herstel en balans opgestart totdat de pijn ondraaglijk was en zodanig verzwak, ik hem op 24 november naar het ziekenhuis bracht waar hij 10 dagen later overleed. Een roes, die laatste dagen en soms vraag ik me af hoe hij het beleefd zou hebben? Hij gaf soms signalen dat hij het niet meer zag zitten door aan te geven wat ik met zijn auto en zijn motor zou moeten doen als hij er niet meer zou zijn. Maar er echt over praten, dat wilde hij helemaal niet. Hij zei altijd: ik wordt beter, ik laat je niet zomaar in de steek. Het voelt dat hij dat wel heeft gedaan, maar niet zomaar, hij heeft er zo voor gevochten. 

Na een jaar in onzekerheid, nu de confronterende waarheid dat hij nooit meer thuiskomt. De eerste weken heb ik overleefd en soms gaat het best goed. Ik ben direct aan het werk gegaan. Ik werk in  het ziekenhuis waar hij is gestorven, maar dat is goed, zij hebben hun best gedaan en ik ben in een “warm bad” terechtgekomen. Ik heb geen kinderen, wel een hond (Alf) die veel troost geeft, familie en vrienden die voor me klaar staan. Ook zij hebben verdriet, maar ik kan het niet uitleggen hoe ik me voel. Ik was 17 toen ik hem leerde kennen en had echt niet gedacht dat ik hem op 65 jarige leeftijd zou moeten laten gaan. Zelf ben ik “pas” 55 en hoe ga ik mijn leven weer opnieuw inrichten? Wil niet iedere keer bij mijn vrienden of broer en zus op de stoep staan, maar wat dan? Waar kan ik terecht met mijn gevoelens en kan het begrijpen? Vanochtend heb ik deze site gevonden en ALLE verhalen en reacties gelezen en dat doet goed! Ook het kampeerweekend heeft mijn interesse, onze grootste hobby was op vakantie gaan en vooral kamperen. Het heeft me doen besluiten ook mijn verhaal te doen en jullie te bedanken voor jullie verhalen en reacties. Het is zo herkenbaar en geeft me het gevoel dat ik niet alleen ben.

Lieve groeten van Lian uit Veldhoven

acht reacties

Sophie - 11-02-’13 08:29
Lian - 16-02-’13 09:55
Jannie - 14-05-’13 20:00
Annet - 14-07-’13 23:09
Sophie - 16-07-’13 13:09
Gaby - 18-07-’13 13:35
Annet - 19-07-’13 17:00
Marius - 27-10-’13 17:50




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in "reacties" te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.