Over ons

Wij zijn Herma Pellink en Don Bethume. In 2007 verloren wij onze partners en hebben hierdoor ervaren dat je het verwerken van je verdriet niet altijd met je directe omgeving kan delen. Je verdriet delen met lotgenoten, er over praten, ervaringen uitwisselen, worden vaak sneller begrepen.

Wat willen wij

Activiteiten agenda

Links & Portals

Tagwolk

Archieven

Categorieën

Zoek!

Last Comments

Liesel (Mijn verhaal….):
Paula Ras (Weduwe):
Annemarie (Weduwe):
Maaike (Weduwe):
Do (Weduwe):
Rita (Weduwe):

Alleen en verloren…..

Woensdag 25 Februari 2015 at 8:40 pm

Beste lotgenoten, 

In slechts 6½ week tijd ben ik mijn lieve man, mijn allessie Bruno kwijt geraakt aan die vreselijke ziekte kanker. Nadat we de eerste 2 weken van september 2014 met de auto nog op vakantie naar Spanje waren geweest, belandde we na een bezoek aan de huisarts op 1 oktober op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Paar weken daarvoor had hij spontaan al een rib gebroken (!) en nu had hij onverklaarbare pijnen die hem zelfs uit zijn slaap hielden. De huisarts vertrouwde het niet en na telefonisch overleg met de dienstdoende internist konden we direct in het ziekenhuis terecht.

Read More

Verdrietig en eenzaam….

Maandag 09 Februari 2015 at 6:11 pm

Als ik het nalees lijkt het wel een lange klaagbrief maar zo is het niet bedoeld. Ik probeer het zo duidelijk mogelijk te schetsen. 

Op 6 september jl. sterft mijn man uiteindelijk toch nog heel plotseling aan longkanker op 67-jarige leeftijd. Het gaat ineens zo snel dat ik het allemaal niet besef.  Ik sta er machteloos bij en weet dat ik nu niets meer kan doen. We zijn 22 jaar samen geweest waarvan 20 jaar getrouwd. Voor ons allebei het 2e huwelijk.  Het loopt niet altijd vlotjes met zijn familie (en zijn 2 kinderen … dochter de 1e 18 jaar niet gezien)  … ligt nog niet zo zeer aan mij als persoon maar wel aan het feit dat er een scheiding is geweest en "scheiden doe je niet”. We hebben … ook tijdens zijn ziekte … een druk en fijn leven. Een paar goeie vrienden, veel gezellige kennissen. Mensen die met ons begaan zijn en ook tijdens het afscheid een aula vol met veel staande mensen.

Read More

Linkdump

» Alleen en verloren…..

Beste lotgenoten, 

In slechts 6½ week tijd ben ik mijn lieve man, mijn allessie Bruno kwijt geraakt aan die vreselijke ziekte kanker. Nadat we de eerste 2 weken van september 2014 met de auto nog op vakantie naar Spanje waren geweest, belandde we na een bezoek aan de huisarts op 1 oktober op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Paar weken daarvoor had hij spontaan al een rib gebroken (!) en nu had hij onverklaarbare pijnen die hem zelfs uit zijn slaap hielden. De huisarts vertrouwde het niet en na telefonisch overleg met de dienstdoende internist konden we direct in het ziekenhuis terecht.

Read More   Drie reacties |
» Verdrietig en eenzaam….

Als ik het nalees lijkt het wel een lange klaagbrief maar zo is het niet bedoeld. Ik probeer het zo duidelijk mogelijk te schetsen. 

Op 6 september jl. sterft mijn man uiteindelijk toch nog heel plotseling aan longkanker op 67-jarige leeftijd. Het gaat ineens zo snel dat ik het allemaal niet besef.  Ik sta er machteloos bij en weet dat ik nu niets meer kan doen. We zijn 22 jaar samen geweest waarvan 20 jaar getrouwd. Voor ons allebei het 2e huwelijk.  Het loopt niet altijd vlotjes met zijn familie (en zijn 2 kinderen … dochter de 1e 18 jaar niet gezien)  … ligt nog niet zo zeer aan mij als persoon maar wel aan het feit dat er een scheiding is geweest en "scheiden doe je niet”. We hebben … ook tijdens zijn ziekte … een druk en fijn leven. Een paar goeie vrienden, veel gezellige kennissen. Mensen die met ons begaan zijn en ook tijdens het afscheid een aula vol met veel staande mensen.

Read More   Geen reacties |